Jest młodym człowiekiem i pnie się powoli po szczeblach kariery w dużej londyńskiej instytucji finansowej. Ta niełatwa droga zawodowa, okupiona presją specyficzną dla firm działających w City oraz intensywnym kształceniem się poza pracą, mogłyby mu z powodzeniem odebrać cały czas i uwagę. Tymczasem, już nie pierwszy raz i – jak sobie sam życzy – nie ostatni, znajduje on jeszcze przestrzeń na działalność dobroczynną. 

Mowa tu o Błażeju Błaszczyku, który wraz z rodzicami przyjechał do Londynu w wieku 6 lat, tu zdobył wykształcenie i właśnie rozwija swoją karierę zawodową. Równolegle żyje on projektem, w jaki zaangażował się jeszcze podczas studiów i, jak sam przyznaje, stał się on trwałą częścią jego życia. Projekt ten nazywa się Holistic Opportunity for Humanity (HOH) i jest realizowany w Etiopii.

Opowieść Błażeja

1 sierpnia tego roku wyjechałem na dwa tygodnie do Addis Abeby, stolicy Etiopii. Była to moja druga wizyta w tamtejszym sierocińcu, odkąd w 2019 roku nawiązałem współpracę z HOH. Możliwość ta pojawiła się, gdy byłem na trzecim roku studiów.

„Helping Hanna’s Community” to niewielka brytyjska organizacja charytatywna, działająca we współpracy z moim uniwersytetem. Jej celem jest wspieranie potrzebujących dzieci w Etiopii poprzez pomoc w utrzymaniu i rozbudowie placówki „Holistic Opportunity for Humanity” (HOH) – dawniej znanej jako „Hanna’s Orphan Home”.

Każdego roku uniwersytet w całości pokrywa koszty podróży i zakwaterowania dla czterech wolontariuszy, którzy udają się na miejsce, aby prowadzić dla dzieci lekcje języka angielskiego i zajęcia z innych przedmiotów, a także organizować zajęcia pozalekcyjne. Wolontariusze są wybierani w drodze rekrutacji prowadzonej przez członków organizacji. Ich zadaniem jest zebranie kwoty 2000 funtów, przygotowanie planów lekcji, zakup niezbędnych materiałów edukacyjnych oraz wypełnienie drugiej walizki potrzebnymi artykułami, takimi jak sprzęt sportowy, odzież czy książki.

Z zawartości drugiej walizki korzystają później starsi podopieczni, gdy dorastają i wyprowadzają się, by podjąć studia. Dzięki temu, że uniwersytet finansuje podróż i pobyt, każda wpłacona darowizna trafia bezpośrednio do sierocińca. Organizacja stawia na pełną przejrzystość: darczyńcy mogą dokładnie sprawdzić, na co przeznaczono środki – na potwierdzenie dostępne są stosowne rachunki. Wszyscy członkowie organizacji pracują całkowicie społecznie. Dzięki funduszom zebranym w ciągu ostatnich trzech lat w sierocińcu udało się wreszcie zainstalować łazienki oraz zbiornik na wodę.

Zapytany, jak czuje się przemieszczając się między światem, w którym tutaj żyjemy, a tamtym, który właściwie trudno nam sobie wyobrazić, skoro łazienka jest tam prawdziwym luksusem, Błażej mówi o tym doświadczeniu jako o lekcji pokory i dystansu, ale też o ogromnej radości, jaką jest możliwość przyczyniania się do lepszego życia tamtejszych dzieci, nie dość że żyjącym w tak ubogich warunkach, to jeszcze w sierocińcu. I to nie zawsze dlatego, że nie mają rodziców; czasem trafiają do niego, bo rodzice nie są w stanie ich utrzymać.

W sierocińcu tworzą dom i szkołę

A oto jak Błażej rozwija obok swej kariery zawodowej równoległą działalność dobroczynną: “W 2019 roku zostałem wybrany na wolontariusza i zebrałem na rzecz sierocińca 2,500 funtów. Niestety, z powodu pandemii nie mogłem odwiedzić placówki w sierpniu 2020 roku. Na szczęście, gdy sytuacja na świecie wróciła do normy, udało mi się zrealizować swoje zobowiązania i odwiedzić to miejsce w sierpniu 2023 roku. Niedługo potem otrzymałem propozycję objęcia funkcji ambasadora, a od roku pełnię również rolę członka zarządu (powiernika) tej organizacji charytatywnej. W związku z tym, od października 2025 roku zajmowałem się rekrutacją i wyborem czwórki wolontariuszy; przeprowadziłem dla nich szkolenia i przygotowałem ich do wyjazdu, który odbył się w sierpniu tego roku. Nadzorowałem tam cały ich pobyt i dbałem o to, aby wszystkie zajęcia oraz podjęte zobowiązania zostały zrealizowane zgodnie z obietnicami złożonymi sierocińcowi.”

Najnowszy półroczny raport Holistic Opportunity for Humanity (HOH), opracowany jeszcze przed sierpniową wyprawą wolontariuszy, ukazuje, w jaki sposób praca wszystkich zaangażowanych osób przyczyniła się do niedawnych postępów – opisano w nim różne inicjatywy oraz osiągnięcia sierocińca w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Niedawna wizyta Błażeja z innymi wolontariuszami dodała wiele cegieł do tego prawdziwego domu i jednocześnie szkoły, w jakie zamienia się powoli ten sierociniec. Zdjęcia z tego pobytu ukazujące wolontariuszy w uściskach dzieci mówią same za siebie. Jak podsumowuje Błażej, te dzieci proszą, by do nich wracać, co jest wzruszające i jest jednocześnie moralnym zobowiązaniem, które wykonuje on z prawdziwą radością. 

Opowieść Sary

W wieku sześciu lat, w ciągu zaledwie kilku dni, w tragicznych okolicznościach straciłam starszą siostrę, matkę oraz młodszego brata. Trafiłam do placówki znanej wówczas jako Hanna Orphans Home (HOH), co zapoczątkowało nowy rozdział w moim życiu – była to dla mnie ogromna szansa, która całkowicie odmieniła moją przyszłość.

W sierocińcu rozpoczęłam edukację od podstaw, przechodząc przez kolejne etapy: od przedszkola, przez szkołę podstawową, aż po szkołę średnią. Te lata kształtowania osobowości położyły fundament pod moje przyszłe życie. Ukończyłam z wyróżnieniem New Generation University College, stając się osobą samodzielną i niezależną.

Dążąc do dalszego rozwoju, zdobyłam wykształcenie prawnicze na Uniwersytecie Haramaya, a następnie uzyskałam tytuł magistra w dziedzinie praw człowieka na Uniwersytecie w Addis Abebie. Obecnie pracuję w Refugees and Returns Service (RRS), gdzie na szczeblu krajowym koordynuję programy pomocy i ochrony uchodźców. Jestem szczęśliwą żoną, z dwojgiem dzieci. Jestem niezmiernie wdzięczna za istotny wkład, jaki organizacja Holistic Opportunity for Humanity (HOH) wniosła w moje życie. To dzięki otrzymanemu wsparciu odnalazłam własną drogę, a teraz – kontynuując swoją życiową podróż – staram się pomagać innym.

(Ta historia i inne są opisane we wspomnianym półrocznym raporcie, podającym prawdziwą tożsamość osób, które zgodziły się na zamieszczenie ich opowieści.)

(ao)