Dzitwa – autorka pisze, że rzekę znała tylko z wysokiego mostu: zakola były pełne białych kłaków mgły, a nad rzeką unosił się mroczny zapach wodorostów. Wokół rzeki było też bardzo dużo błota. Rzeka ją urzekała, samo słowo „Dzitwa” brzmiało jak coś niezwykłego, coś najlepszego…