W kalendarzu religijnym są dwa dni owiane milczeniem. To Wielki Piątek i Dzień Zaduszny. Oba są związane z ciszą śmierci, ale równocześnie z cichą nadzieją. Wielki Piątek jest wspomnieniem śmierci Jezusa Chrystusa na krzyżu, Dzień Zaduszny – Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych – jest wypełniony bólem tęsknoty za tymi, którzy już od nas odeszli.

Choć nie lubimy mówić i myśleć o śmierci, to jednak w pierwszych dniach listopada prawie każdy z nas odwiedza cmentarz. Tu właśnie uświadamiamy sobie podstawową prawdę naszego życia: każdy z nas kiedyś na pewno umrze. Abyśmy tę prawdę dobrze pojęli, Kościół raz w roku prowadzi nas na cmentarze. Każdy grób mówi nam: “Pamiętaj, że umrzesz”. 

Każdy z nas przed Bogiem – dawcą Życia i Zwycięzcą Śmierci – stanąć musi, a ponieważ nikt z nas nie wie, którego dnia Pan nas zawoła do siebie, każdy dzień naszego życia na ziemi winien być piękną i ofiarną służbą dla Boga i drugiego człowieka. Do tego nas zachęca św. Paweł Apostoł słowami “Cokolwiek czynicie, wszystko na chwałę Boga czyńcie”.

Dzień Wszystkich Wiernych Zmarłych to także Dzień Żywych. Wpatrując się pamięcią i wyobraźnią w życie tych, których czas ziemskiego bytowania dobiegł końca, mamy sposobność konfrontacji ich poczynań z naszymi. Cmentarz jest miejscem, które ludziom poszerza myślowe horyzonty, ukazuje ludzkie bytowanie w perspektywie wieczności. Daje też sposobność do wewnętrznego obrachunku ze sobą wobec tych, którzy za życia obdarzali nas ofiarną miłością. Dzień Zaduszny jest czasem spłacenia zaciągniętego kiedyś przez nas długu i okazją, by się odwdzięczyć. Możemy uczynić to poprzez modlitwę za zmarłych, bo chyba nie można wyświadczyć im większej przysługi, niż pamiętać o ich duszach w modlitwie.

Zmarli z naszych rodzin i dusze w czyśćcu czekają na nasze modlitwy. Niech udział we Maszy św. w Dniu Zadusznym będzie wyrazem pamięci o naszych drogich zmarłych.

Fragment kazania na Dzień Zaduszny ze zbioru śp. ks. Edwarda Okońskiego