Dzisiejszego po\u0142udnia szed\u0142em przez park. Patrzy\u0142em na drzewa. Znowu umieraj\u0105 – jak ka\u017cdego roku o tej porze. W tej listopadowej scenerii przypomnia\u0142 mi si\u0119 wiersz Lechonia:<\/p>\n
\u201eI w kt\u00f3r\u0105kolwiek p\u00f3jd\u0119 stron\u0119
\nWsz\u0119dzie jesienny chrz\u0119\u015bci chrust
\nA jeszcze nic nie za\u0142atwione
\nI nie odj\u0119te nic od ust.
\nPatrz! Dzikiej r\u00f3\u017cy krzak serdeczny
\nW wichurze zesch\u0142y traci li\u015b\u0107,
\nAch! I S\u0105d jeszcze Ostateczny,
\nNa kt\u00f3ry trzeba b\u0119dzie i\u015b\u0107.\u201d<\/p>\n
Palcami przesun\u0105\u0142em kolejny paciorek i wszed\u0142em w tajemnic\u0119 pierwsz\u0105 z chwalebnych. Ale w niej ani rozum ani wyobra\u017ania nie zda si\u0119 na wiele. Jeszcze \u015bredniowieczne obrazy przynajmniej usi\u0142owa\u0142y ods\u0142oni\u0107 jaki\u015b r\u0105bek perspektywy przysz\u0142ego \u015bwiata. Dzi\u015b malarze raczej bli\u017csi s\u0105 saduceuszom ujmuj\u0105c niebia\u0144sk\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 w kategoriach czysto ziemskich wyobra\u017ce\u0144.<\/p>\n
Jest takie opowiadanie o dw\u00f3ch pobo\u017cnych mnichach. Um\u00f3wili si\u0119, \u017ce pierwszy kt\u00f3ry z nich umrze, da zna\u0107, czy za\u015bwiaty wygl\u0105daj\u0105 w\u0142a\u015bnie tak, jak to oni sobie wyobra\u017cali, czy te\u017c inaczej. Wiadomo\u015b\u0107 mia\u0142a by\u0107 kr\u00f3tka, zawarta w jednym tylko s\u0142owie: albo \u201eTOTALITER\u201d (ca\u0142kowicie tak), albo \u201eALITER\u201d (inaczej).<\/p>\n
I rzeczywi\u015bcie, po \u015bmieci pierwszego przysz\u0142a odpowied\u017a: \u201eTOTALITER ALITER\u201d (ca\u0142kowicie inaczej!)<\/p>\n
Czy nie w ten spos\u00f3b Pan Jezus saduceuszom, kt\u00f3rzy w dzisiejszej Ewangelii chcieli swoim wymy\u015blonym przyk\u0142adem o siedmiu braciach maj\u0105cych t\u0119 sam\u0105 \u017con\u0119 ukaza\u0107 bezsensowno\u015b\u0107 zmartwychwstania, t\u0142umaczy, \u017ce tam b\u0119dzie zupe\u0142nie inaczej, \u017ce tam ludzie \u201es\u0105 r\u00f3wni anio\u0142om i s\u0105 dzie\u0107mi Bo\u017cymi, b\u0119d\u0105c uczestnikami zmartwychwstania.\u201d I doda\u0142 jeszcze: \u201eB\u00f3g nie jest Bogiem umar\u0142ych, lecz \u017cywych; wszyscy bowiem dla Niego \u017cyj\u0105.\u201d<\/p>\n
\u201eZmartwychwstanie \u2013 jak pisze Hans Urs von Balthasar \u2013 b\u0119dzie oczywi\u015bcie zmartwychwstaniem cia\u0142, ale poniewa\u017c ci, kt\u00f3rzy go dost\u0105pi\u0105, nigdy ju\u017c nie umr\u0105, przestanie mie\u0107 znaczenie ma\u0142\u017ce\u0144stwo i rodzenie dzieci \u2013 co nie znaczy, \u017ce zniknie r\u00f3\u017cnica p\u0142ci \u2013 przeb\u00f3stwieni b\u0119d\u0105 si\u0119 odznacza\u0107 zupe\u0142nie innym rodzajem p\u0142odno\u015bci. Albowiem p\u0142odno\u015b\u0107 jest niezbywalnym atrybutem obrazu Boga w cz\u0142owieku, z tym \u017ce p\u0142odno\u015b\u0107 zmartwychwsta\u0142ych nie b\u0119dzie ju\u017c mia\u0142a nic wsp\u00f3lnego z tym, co \u015bmiertelne, lecz z tym, co \u017cywe, co ma udzia\u0142 w \u017cywym owocowaniu Bo\u017cym. Skoro B\u00f3g ukazany jest jako B\u00f3g Abrahama, Izaaka i Jakuba, a wi\u0119c jako B\u00f3g \u017cywych, to w takim razie ci, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 w Bogu, owocuj\u0105 wraz z Bogiem: na ziemi \u2013 w swym doczesnym narodzie, w niebie \u2013 wraz z narodem w spos\u00f3b znany jedynie Bogu i Jego anio\u0142om.\u201d<\/p>\n
Na pewno j\u0119zyk ludzki nie potrafi wyrazi\u0107 adekwatnie tamtej rzeczywisto\u015bci, kt\u00f3ra stanie si\u0119 w ca\u0142ej pe\u0142ni udzia\u0142em cz\u0142owieka \u2013 pozostaje zatem jedynie zawierzenie Jezusowym s\u0142owom. A Pan Jezus kiedy m\u00f3wi o \u017cyciu wiecznym m\u00f3wi tak jak si\u0119 m\u00f3wi o czym\u015b zupe\u0142nie oczywistym. Oto s\u0142owa jakie Marta us\u0142ysza\u0142a: \u201eJa jestem zmartwychwstaniem i \u017cyciem. Kto we mnie wierzy, cho\u0107by i umar\u0142, \u017cy\u0107 b\u0119dzie. A ka\u017cdy, kto \u017cyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki\u201d. Potrzebna wi\u0119c jest wiara, a o ni\u0105 trzeba si\u0119 modli\u0107 \u2013 stale i wci\u0105\u017c, aby z ka\u017cdym dniem coraz bardziej mnie wype\u0142nia\u0142a.<\/p>\n
Na drodze ludzkich pokole\u0144 bywaj\u0105 r\u00f3wnie\u017c i wyj\u0105tkowe sytuacje, bo Pan B\u00f3g mo\u017ce da\u0107 ju\u017c tu, na tej ziemi, t\u0119 niewyobra\u017caln\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 do\u015bwiadczenia nadprzyrodzonej rzeczywisto\u015bci – jak przemienienie na g\u00f3rze Tabor, czy doznania mistyk\u00f3w. A ilu osobom ukazywa\u0142 si\u0119 Pan Jezus. Wymownym przyk\u0142adem jest tu \u015bwi\u0119ta Faustyna. Albo w Fatimie, w Lourdes, w La Sallete i w tylu innych miejscach \u2013 gdzie konkretne dzieci czy doro\u015bli rozmawiali z Matk\u0105 Bo\u017c\u0105.<\/p>\n
Ale cz\u0142owiek pozostaje jednak wci\u0105\u017c nieufny je\u017celi nie mo\u017ce czego\u015b ogarn\u0105\u0107, zrozumie\u0107, wyrazi\u0107 przy pomocy poj\u0119\u0107 z tego \u015bwiata, kt\u00f3ry jest \u015bwiatem jedynie tylko przestrzeni i czasu. No ale, czy to co nie mie\u015bci si\u0119 w mojej g\u0142owie mo\u017ce ju\u017c by\u0107 dowodem, \u017ce tego nie ma, \u017ce to co jest nieuchwytne \u2013 w og\u00f3le nie istnieje?<\/p>\n
S\u0142ysza\u0142em o takim kazaniu, w kt\u00f3rym ksi\u0105dz chcia\u0142 obrazowo przybli\u017cy\u0107 swoim parafianom na czym polega \u017cycie trwaj\u0105ce wiecznie. Pos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 przyk\u0142adem kasztanowego drzewa, kt\u00f3re ros\u0142o przed ko\u015bcio\u0142em:<\/p>\n
\u201eCzy nie wydawa\u0142o si\u0119 wam kiedy przyszli\u015bcie na pasterk\u0119, \u017ce ono obumar\u0142o i \u017ce ju\u017c nigdy nie obudzi si\u0119 do \u017cycia? A potem pojawi\u0142y si\u0119 na jego ga\u0142\u0119ziach p\u0105ki i teraz kwitnie w ca\u0142ej swojej okaza\u0142o\u015bci.\u201d<\/p>\n
Po nabo\u017ce\u0144stwie, w drzwiach ko\u015bcio\u0142a, pewien m\u0119\u017cczyzna zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do kaznodziei z takim argumentem:<\/p>\n
\u201eWbrew swoim zamiarom udowodni\u0142 ksi\u0105dz, \u017ce nie ma ci\u0105g\u0142o\u015bci w \u017cyciu. Drzewo straci na jesieni swoje li\u015bcie i znowu b\u0119dzie nagie. To prawda, \u017ce zakwitnie jeszcze wiele razy, ale wreszcie przyjdzie taki czas, \u017ce ju\u017c na nim nic nie uro\u015bnie i stanie si\u0119 drzewem martwym. Jesie\u0144 jest zawsze na ko\u0144cu, razem z przekwitaniem, przemijaniem, odchodzeniem i \u015bmierci\u0105.\u201d<\/p>\n
\u201eMa pan racj\u0119, ale tylko pozornie \u2013 odpowiedzia\u0142 dobrodusznie kap\u0142an i po chwili doda\u0142 \u2013 prosz\u0119 jednak nie zapomina\u0107 o jednym: o kasztanach pod li\u015b\u0107mi.\u201d<\/p>\n
ksi\u0105dz Marian \u0141\u0119kawa SAC – Rektor PMK w Szkocji<\/em><\/p>\n \n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzisiejszego po\u0142udnia szed\u0142em przez park. Patrzy\u0142em na drzewa. Znowu umieraj\u0105 – jak ka\u017cdego roku o tej porze. W tej listopadowej scenerii przypomnia\u0142 mi si\u0119 wiersz Lechonia: \u201eI w kt\u00f3r\u0105kolwiek p\u00f3jd\u0119 stron\u0119 Wsz\u0119dzie jesienny chrz\u0119\u015bci chrust A jeszcze nic nie za\u0142atwione I nie odj\u0119te nic od ust. Patrz! Dzikiej r\u00f3\u017cy krzak serdeczny W wichurze zesch\u0142y traci li\u015b\u0107, Ach! I S\u0105d jeszcze … Read More<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1435,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[93,172],"tags":[],"class_list":["post-8476","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","category-rok-c-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","no-post-thumbnail"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8476","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1435"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8476"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8476\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42226,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8476\/revisions\/42226"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8476"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8476"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8476"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}