Pomi\u0119dzy rodzinami Kellych i Murphych istnia\u0142 bardzo zadawniony sp\u00f3r. Nikt ju\u017c nie pami\u0119ta\u0142, jak to si\u0119 zacz\u0119\u0142o, ale wzajemne \u017cale – prawdziwe i zmy\u015blone – przekazywano sobie z pokolenia na pokolenie. Kiedy umiera\u0142 stary Kelly zawezwano ksi\u0119dza, aby udzieli\u0142 mu namaszczenia i \u017ceby sk\u0142oni\u0142 do pojednania. Ksi\u0105dz rzeczywi\u015bcie usilnie go namawia\u0142, aby wreszcie zako\u0144czy\u0142 odwieczny sp\u00f3r pomi\u0119dzy rodzinami i wybaczy\u0142 Murphym, lecz starzec by\u0142 nieugi\u0119ty. Wtedy kap\u0142an powiedzia\u0142 do niego w ten spos\u00f3b:<\/p>\n
Strach przed Boskim s\u0105dem nagle zmi\u0119kczy\u0142 zawzi\u0119te serce umieraj\u0105cego starca. Wprawdzie niech\u0119tnie, ale jednak zgodzi\u0142 si\u0119 przebaczy\u0107. Ksi\u0105dz przywo\u0142a\u0142 jego pi\u0119ciu syn\u00f3w, kt\u00f3rzy stan\u0119li wok\u00f3\u0142 \u0142\u00f3\u017cka i za\u017c\u0105da\u0142, aby powiedzia\u0142 w ich obecno\u015bci o swoim pojednaniu.<\/p>\n
W pokoju zapanowa\u0142o milczenie. Trwa\u0142o jednak nied\u0142ugo, bo umieraj\u0105cy Kelly po pewnej chwili dopowiedzia\u0142 kolejne zdanie:<\/p>\n
Niech\u0119\u0107 do wybaczenia prawdziwego czy te\u017c wyimaginowanego z\u0142a, kt\u00f3re ludzie zadaj\u0105 ludziom, jest jak trucizna, kt\u00f3ra niszczy \u017cycie cz\u0142owieka i to nie tylko w wyrazie twarzy, ale przede wszystkim w sferze duchowej i uczuciowej. Takie rany bywaj\u0105 nieraz bardzo g\u0142\u0119bokie. Przebaczenie, kt\u00f3re jest rzecz\u0105 niesamowicie trudn\u0105, staje si\u0119 jeszcze trudniejsze, prawie \u017ce nie do pokonania, kiedy cz\u0142owiek swoje urazy, swoj\u0105 gorycz i \u017cal wci\u0105\u017c w sobie od\u015bwie\u017ca. Takie \u017cycie z nienawi\u015bci\u0105 staje si\u0119 prawdziwym koszmarem, bo wynaturza cz\u0142owieka.<\/p>\n
Tymczasem Pan Jezus w dzisiejszym nauczaniu stawia bardzo wyra\u017ane wymagania: \u201ePowiadam wam, kt\u00f3rzy s\u0142uchacie: Mi\u0142ujcie waszych nieprzyjaci\u00f3\u0142; dobrze czy\u0144cie tym, kt\u00f3rzy was nienawidz\u0105; b\u0142ogos\u0142awcie tym, kt\u00f3rzy was przeklinaj\u0105, i m\u00f3dlcie si\u0119 za tych, kt\u00f3rzy was oczerniaj\u0105\u201d. A jednak pomimo radykalizmu tych s\u0142\u00f3w nie mo\u017cna nie zgodzi\u0107 si\u0119, \u017ce Chrystus ma tutaj ca\u0142kowit\u0105 racj\u0119. Bowiem ka\u017cda ch\u0119\u0107 odwetu nie tylko \u017ce nie wyr\u00f3wnuje krzywdy, ale rozkr\u0119ca spiral\u0119 kolejnych odwet\u00f3w powoduj\u0105c, \u017ce w kr\u00f3tkim czasie coraz wi\u0119cej ludzi staje si\u0119 jednocze\u015bnie i coraz g\u0142\u0119biej krzywdzicielami i pokrzywdzonymi, a ko\u0142owr\u00f3t zemsty toczy si\u0119 coraz szybciej, niszcz\u0105c swoj\u0105 machin\u0105 wszystkich, kt\u00f3rzy w nim uczestnicz\u0105. Dlatego zaniechanie ch\u0119ci odwetu, przynajmniej przez jedn\u0105 ze stron, jest po prostu jedynym rozs\u0105dnym wyj\u015bciem.<\/p>\n
Mimo, \u017ce jest czym\u015b zupe\u0142nie naturalnym, i\u017c pierwszy odruch cz\u0142owieka, kt\u00f3rego dotyka krzywda, chce albo odda\u0107, albo ucieka\u0107 \u2013 w zale\u017cno\u015bci od okoliczno\u015bci. Ale Pan Jezus zdecydowanie sprzeciwia si\u0119 takiemu post\u0119powaniu. M\u00f3wi nie o odwecie \u2013 bo wtedy istniej\u0105ce w ludzkim sercu mo\u017cliwo\u015bci czynienia dobra zostaj\u0105 przys\u0142oni\u0119te ch\u0119ci\u0105 zemsty. I nie o ucieczce – bo taka ucieczka parali\u017cuje ca\u0142\u0105 dobr\u0105 energi\u0119 ogarniaj\u0105c cz\u0142owieka strachem. Co wi\u0119cej: Chrystus nie ko\u0144czy na tych wymaganiach. Idzie jeszcze dalej, bo m\u00f3wi, \u017ce nale\u017cy kocha\u0107 swoich krzywdzicieli i swoich prze\u015bladowc\u00f3w \u2013 nie za ich uczynki, ale dlatego, \u017ce nosz\u0105 w sobie cz\u0142owiecze\u0144stwo. B\u00f3g bowiem obdarzy\u0142 ka\u017cdego cz\u0142owieka niepoj\u0119t\u0105 godno\u015bci\u0105.<\/p>\n
O. Jacek Salij w ksi\u0105\u017cce pt. \u201eMi\u0142ujcie nieprzyjacio\u0142y wasze\u201d pisze dlaczego nie wolno nienawidzi\u0107 ludzi: \u201eJe\u015bli nienawidz\u0119 cho\u0107by tylko jednego cz\u0142owieka, tym samym nie szanuj\u0119 ludzkiej godno\u015bci w og\u00f3le, r\u00f3wnie\u017c swojej w\u0142asnej. Bo w\u00f3wczas siebie i innych szanuj\u0119 przede wszystkim za dobre czyny, za odpowiadaj\u0105cy mi spos\u00f3b my\u015blenia, za temperament, za pokrewie\u0144stwo lub przynale\u017cno\u015b\u0107 do tego samego narodu \u2013 pomijam za\u015b w gruncie rzeczy to, co najwa\u017cniejsze, to znaczy samo cz\u0142owiecze\u0144stwo. Przykazanie mi\u0142o\u015bci nieprzyjaci\u00f3\u0142 nies\u0142ychanie poszerza nasze poj\u0119cia na temat ludzkiej godno\u015bci. Teoretycznie bior\u0105c, jest ono wprawdzie konieczn\u0105 konsekwencj\u0105 wiary w rzeczywisto\u015b\u0107 ludzkiego ducha. Praktycznie jednak ono t\u0119 wiar\u0119 o\u017cywia i weryfikuje. Bazuje bowiem na prze\u015bwiadczeniu, \u017ce w ka\u017cdym cz\u0142owieku jest co\u015b g\u0142\u0119bszego ni\u017c jego prze\u017cycia psychiczne, funkcje spo\u0142eczne, kultura, czy nawet moralno\u015b\u0107.\u201d<\/p>\n
Tutaj staje si\u0119 bardziej zrozumia\u0142a cierpliwo\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 okazuje cz\u0142owiekowi B\u00f3g: \u201eOn sprawia, \u017ce s\u0142o\u0144ce wschodzi nad z\u0142ymi i nad dobrymi, i On zsy\u0142a deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych\u201d. Pan Jezus m\u00f3wi\u0105c o swoim Ojcu zach\u0119ca do na\u015bladowania: \u201eB\u0105d\u017acie mi\u0142osierni, jak Ojciec wasz jest mi\u0142osierny\u201d. Podnosi cz\u0142owieka z tej ograniczonej ludzkiej zasady wsp\u00f3\u0142\u017cycia: \u201eJe\u017celi mi\u0142ujecie tylko tych, kt\u00f3rzy was mi\u0142uj\u0105\u201d… \u2013 do poziomu mi\u0142owania na spos\u00f3b samego Boga. W liturgii Mszy \u015bw. Ko\u015bci\u00f3\u0142 si\u0119 modli : \u201eByli\u015bmy umarli z powodu grzechu i niezdolni zbli\u017cy\u0107 si\u0119 do Ciebie, ale Ty da\u0142e\u015b nam najwy\u017cszy dow\u00f3d swego mi\u0142osierdzia, gdy Tw\u00f3j Syn, jedyny Sprawiedliwy, wyda\u0142 si\u0119 w nasze r\u0119ce i pozwoli\u0142 si\u0119 przybi\u0107 do krzy\u017ca\u201d. Dlatego Pan Jezus jest darem bezinteresownej mi\u0142o\u015bci dla wszystkich, a wi\u0119c i dla swoich wrog\u00f3w. Wszystkich uczyni\u0142 \u201eBo\u017cymi pomaza\u0144cami\u201d.<\/p>\n
\u201eCzym Saul by\u0142 dla Dawida, tym dla nas jest ka\u017cdy bli\u017ani \u2013 namaszczony przeb\u0142agaln\u0105 ofiar\u0105 \u015bmierci Jezusa\u201d, pisze Hans Urs von Balthasar.<\/p>\n
\u017byj\u0105c w\u015br\u00f3d swoich Rodak\u00f3w, kt\u00f3rzy zaznali wielorakich i ogromnych krzywd w czasie wojny i po jej zako\u0144czeniu, cz\u0119sto w rozmowie dotyka si\u0119 problemu: w jaki spos\u00f3b ukara\u0107 ludzi, kt\u00f3rzy czynili i czyni\u0105 w swoim \u017cyciu tak wiele z\u0142a? Czasami trudno jest zauwa\u017cy\u0107, \u017ce to ju\u017c przez sam fakt czynienia z\u0142a doznaje si\u0119 kary. Pe\u0142nienie za\u015b dobra jest ju\u017c nagrod\u0105 w sam\u0105 w sobie. Na pewno z\u0142oczy\u0144c\u00f3w mo\u017cna i trzeba kara\u0107, ale trzeba tutaj na\u015bladowa\u0107 Bo\u017ce karanie, to znaczy \u2013 prawdziw\u0105 kar\u0119 czyni\u0105cy z\u0142o sami sobie ju\u017c wymierzyli i dlatego nale\u017cy przede wszystkim im wsp\u00f3\u0142czu\u0107 i modli\u0107 si\u0119 za nich, aby doznali \u0142aski nawr\u00f3cenia.<\/p>\n
W 1944 roku w p\u0142on\u0105cej Warszawie Jan Romocki napisa\u0142 kr\u00f3tk\u0105 modlitw\u0119:<\/p>\n
\u201eUchro\u0144 od z\u0142a i nienawi\u015bci
\nNiechaj si\u0119 odwet nasz nie zi\u015bci.
\nNa przebaczenie im przeczyste
\nWlej w nas moc Chryste.\u201d<\/p>\n
Za\u015b w obozie koncentracyjnym w Ravensbr\u00fcck znaleziono przy zabitym ch\u0142opcu tekst takiej oto modlitwy:<\/p>\n
\u201eO Panie, pami\u0119taj
\nnie tylko o kobietach i m\u0119\u017cczyznach dobrej woli
\nale tak\u017ce o tych, kt\u00f3rych sumienie jest chore.
\nNie pami\u0119taj
\nWszystkich tych cierpie\u0144, kt\u00f3re nam zadali;
\npami\u0119taj o owocach zrodzonych
\nprzez te cierpienia \u2013
\nnaszej przyja\u017ani i lojalno\u015bci
\nnaszej pokorze, naszej odwadze
\nnaszej hojno\u015bci, otwarto\u015bci naszych serc
\ni gdy przyjdzie dla nich dzie\u0144 s\u0105du
\npozw\u00f3l by wszystkie te owoce zrodzone w nas
\nby\u0142y ich wybawieniem.\u201d<\/p>\n
Ks. Marian \u0141\u0119kawa SAC \u2013 Rektor PMK w Szkocji<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pomi\u0119dzy rodzinami Kellych i Murphych istnia\u0142 bardzo zadawniony sp\u00f3r. Nikt ju\u017c nie pami\u0119ta\u0142, jak to si\u0119 zacz\u0119\u0142o, ale wzajemne \u017cale – prawdziwe i zmy\u015blone – przekazywano sobie z pokolenia na pokolenie. Kiedy umiera\u0142 stary Kelly zawezwano ksi\u0119dza, aby udzieli\u0142 mu namaszczenia i \u017ceby sk\u0142oni\u0142 do pojednania. Ksi\u0105dz rzeczywi\u015bcie usilnie go namawia\u0142, aby wreszcie zako\u0144czy\u0142 odwieczny sp\u00f3r pomi\u0119dzy rodzinami i wybaczy\u0142 … Read More<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1435,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[93,172],"tags":[],"class_list":["post-7824","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","category-rok-c-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","no-post-thumbnail"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7824","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1435"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7824"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7824\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42263,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7824\/revisions\/42263"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7824"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7824"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7824"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}