Opowiada\u0142 jeden z ksi\u0119\u017cy jak w ko\u015bciele podziwia\u0142 mistern\u0105 prac\u0119 siostry zakonnej, kt\u00f3ra umia\u0142a robi\u0107 pi\u0119kne kompozycje kwiatowe. Nie omieszka\u0142 jednak przy chwaleniu wspania\u0142ej harmonii u\u0142o\u017conej z wielu r\u00f3\u017cnych kwiat\u00f3w, wyrazi\u0107 \u017cal, \u017ce za kilka dni trzeba b\u0119dzie to wszystko wyrzuci\u0107 na \u015bmietnik. Ale siostra u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 pozwoli\u0142a sobie poprawi\u0107 ksi\u0119dza uwag\u0105, \u017ce nie wszystko. Delikatnie rozsun\u0119\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 kwiat\u00f3w i wtedy okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w samym \u015brodku znajduje si\u0119 najpi\u0119kniejszy kwiat, kt\u00f3ry dopiero co rozkwit\u0142. I to nie by\u0142 kwiat ci\u0119ty, ale wyrasta\u0142 z doniczki.<\/p>\n
Dzi\u015b Jezus m\u00f3wi: \u201eJa jestem prawdziwym krzewem winnym, wy \u2013 latoro\u015blami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, poniewa\u017c beze Mnie nic nie mo\u017cecie uczyni\u0107\u201d.<\/p>\n
A tymczasem jak wielu ludzi pomimo, \u017ce mia\u0142o u pocz\u0105tk\u00f3w swojego \u017cycia taki moment wszczepienia si\u0119 w Bo\u017ce \u017cycie poprzez chrzest, p\u00f3\u017aniej czas pierwszego posilenia si\u0119 Cia\u0142em Pa\u0144skim \u2013 m\u00f3wimy: I Komunia \u015bw. – a potem… a potem, niestety, \u017cycie zacz\u0119\u0142o ju\u017c biegn\u0105c r\u00f3\u017cnymi swoimi drogami, niczym rzeka p\u0142yn\u0105ca, z tym, \u017ce coraz to dalej od g\u0142\u00f3wnego nurtu, rozlewaj\u0105c si\u0119 gdzie\u015b na obrze\u017cach a\u017c do zupe\u0142nego zaniku.<\/p>\n
Jak cz\u0119sto ludzie skar\u017c\u0105 si\u0119, \u017ce \u017cyj\u0105 jak w g\u0119stwinie uschni\u0119tych drzew – \u017cadnej wra\u017cliwo\u015bci. Oczy patrz\u0105 \u2013 ale nie widz\u0105 jeden drugiego. Niby swoi od lat \u2013 a wewn\u0119trznie g\u0142usi, jak martwe ga\u0142\u0119zie drzew.<\/p>\n
Ionesco napisa\u0142 sztuk\u0119 pt. \u0141ysa \u015bpiewaczka<\/em>. Dwoje ludzi nie znaj\u0105cych si\u0119 nawzajem siedzi w pokoju. Ich rozmowa ukazuje kolejne zbie\u017cne okoliczno\u015bci w ich \u017cyciu. Obydwoje urodzili si\u0119 w Manchester, obydwoje maj\u0105 dwuletni\u0105 c\u00f3rk\u0119 \u2013 Alicj\u0119, obydwoje mieszkaj\u0105 teraz w Londynie na tej samej ulicy, w tym samym domu i dziel\u0105 bardzo podobne mieszkanie. Okazuje si\u0119, \u017ce to m\u0105\u017c i \u017cona i \u017ce nie znaj\u0105 si\u0119 nawzajem.<\/p>\n Ile\u017c takich rodzin – jakby martwych! Niby maj\u0105 wszystko, nawet i w nadmiarze, ale wygl\u0105daj\u0105, jak pisze ks. Alojzy Henel: \u201ejak suche ga\u0142\u0119zie pi\u0119knych drzew \u2013 nie rodz\u0105 \u017cycia nowego. Wykluczone macierzy\u0144stwo, wykluczone ojcostwo. Z czasem coraz mniej ciep\u0142a od nich, mniej dobra… a\u017c do zmierzchu, a\u017c do obumarcia\u201d.<\/p>\n Swego czasu w Krakowie na Plantach tu\u017c przed Salonem Sztuki postawiono rze\u017ab\u0119 zatytu\u0142owan\u0105 \u201ecz\u0142owiek udrzewiony\u201d. By\u0142 to po prostu pie\u0144 grubego drzewa zako\u0144czony wyrze\u017abion\u0105 g\u0142ow\u0105 cz\u0142owieka. Taka kompozycja symboliczna, z kt\u00f3rej odesz\u0142o \u017cycie. Pozosta\u0142a jedynie martwa materia drewna.<\/p>\n \u017bycie ludzkie mo\u017ce by\u0107 i cz\u0119sto jest jak zmia\u017cd\u017cona ga\u0142\u0105\u017a. Soki \u017cycia maj\u0105 ju\u017c wtedy utrudniony przep\u0142yw. Bo mo\u017cna by\u0107 blisko Boga. Nawet wi\u0119cej – nosi\u0107 Boga w sercu, przyjmuj\u0105c Go w Komunii \u015bw. i mimo to nie mie\u0107 \u017cadnego rozpoznania, \u017ce to jest Pan. Cz\u0142owiek jest wtedy jak \u015bci\u0119ty kwiat. Czy wszczepione w niego Chrystusowe \u017cycie mo\u017ce jeszcze o\u017cy\u0107?<\/p>\n Na szcz\u0119\u015bcie w Jezusowym por\u00f3wnaniu cz\u0142owieka do latoro\u015bli, cz\u0142owiek jest w lepszej sytuacji. Poniewa\u017c uschni\u0119ta ga\u0142\u0105\u017a pozostanie ju\u017c uschni\u0119t\u0105. \u017bycie do niej nie powr\u00f3ci. Cz\u0142owiek natomiast wci\u0105\u017c ma szans\u0119 powrotu, aby o\u017cywi\u0107 swoje serce prawdziwym \u017cyciem, bo Eucharystia trwa. Uczestniczymy w tej Wielkiej Tajemnicy Wiary. U ks. Aleksandra Federowicza znalaz\u0142em pi\u0119kny tekst na temat Mszy \u015bw. Mianowicie, \u017ce \u201eNaj\u015bwi\u0119tsza ofiara jest sercem w Mistycznym Ciele Chrystusa. Co robi serce w \u017cywym organizmie? Przetacza krew. Dzi\u0119ki tej pracowitej pompie dzie\u0144 i noc wszystkie nasze kom\u00f3rki zaopatrywane s\u0105 w tlen i po\u017cywienie. Gdy praca serca zatrzymuje si\u0119 na d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119 \u2013 cz\u0142owiek umiera. Ot\u00f3\u017c Msza \u015bw. niejako przetacza t\u0119 nadprzyrodzon\u0105 Bo\u017c\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 w ca\u0142ym organizmie Ko\u015bcio\u0142a. Powoduje jej obieg w sercach wszystkich, kt\u00f3rzy w Eucharystii \u015bwiadomie i czynnie uczestnicz\u0105\u201d.<\/p>\n Je\u017celi zatraci\u0142em w sobie umiej\u0119tno\u015b\u0107 kochania \u2013 to znaczy, \u017ce w moim \u017cyciu duchowym nast\u0105pi\u0142a swego rodzaju zapa\u015b\u0107. Od\u0142\u0105czy\u0142em si\u0119 od tego nadprzyrodzonego obiegu.<\/p>\n Jak \u0142atwo i jak lekkomy\u015blnie cz\u0142owiek ignoruje Bo\u017ce zaproszenie, zupe\u0142nie jak w przypowie\u015bci o zaproszonych na uczt\u0119, znajduj\u0105c sobie inne zaj\u0119cia, rzekomo wa\u017cniejsze: a to roboty w swoim ogr\u00f3dku, zakupy w nowo otwartym pawilonie handlowym, albo niedzielna wycieczka. Ale nawet id\u0105c do ko\u015bcio\u0142a \u2013 dobrze jest zada\u0107 sobie pytanie: czy id\u0119 ze wzgl\u0119du na Jezusowe zaproszenie, czy raczej z ch\u0119ci towarzyskiego spotkania ze znajomymi, kt\u00f3rych ju\u017c dawno si\u0119 nie widzia\u0142o? Bo mog\u0119 by\u0107 na Mszy \u015bw. i by\u0107 zupe\u0142nie obok.<\/p>\n Jezusowe s\u0142owa: \u201eBeze Mnie nic nie mo\u017cecie uczyni\u0107\u201d – oby mnie zawsze mobilizowa\u0142y. Bo wtedy nawet cho\u0107bym d\u0142ugo nie widzia\u0142 owoc\u00f3w \u2013 to si\u0119 nie zniech\u0119c\u0119, ani nie za\u0142ami\u0119.<\/p>\n Od ks. Pawlukiewicza s\u0142ysza\u0142em tak\u0105 opowie\u015b\u0107 o z\u0142ym cz\u0142owieku, kt\u00f3ry przechodz\u0105c obok ma\u0142ych palm, po\u0142o\u017cy\u0142 na jedn\u0105 z nich ci\u0119\u017cki kamie\u0144. Kiedy wraca\u0142 po latach, ze zdumieniem zobaczy\u0142, \u017ce w\u0142a\u015bnie to obci\u0105\u017cone drzewo wyros\u0142o ponad inne. Zmagaj\u0105c si\u0119 z ci\u0119\u017carem, sta\u0142o si\u0119 najwspanialsze. Ka\u017cdy cz\u0142owiek ma swoje w\u0142asne przer\u00f3\u017cne kamienie, kt\u00f3re d\u017awiga ka\u017cdego dnia. W\u0142a\u015bnie tak to si\u0119 odbywa – poprzez ten trud ludzkie serce ro\u015bnie i dojrzewa.<\/p>\n Od tych, kt\u00f3rzy maj\u0105 kwiaty cz\u0119sto mo\u017cna us\u0142ysze\u0107, jak to chcieli wyrzuci\u0107 ju\u017c nie raz ten czy inny kwiat, bo nie kwit\u0142 od lat. Ale zrobi\u0142o si\u0119 im \u017cal i przez ci\u0105g\u0142e podlewanie doczekali si\u0119, \u017ce w ko\u0144cu nadszed\u0142 taki dzie\u0144, w kt\u00f3rym kwiat cudownie zakwitn\u0105\u0142.<\/p>\n Czy ta sytuacja nie dotyczy i mnie?<\/p>\n Panie, o \u0142ask\u0119 wytrwania prosz\u0119, bo na drodze mojej coraz wi\u0119ksze odczuwam zmaganie.<\/p>\n ks. Marian \u0141\u0119kawa SAC \u2013 Rektor PMK w Szkocji<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Opowiada\u0142 jeden z ksi\u0119\u017cy jak w ko\u015bciele podziwia\u0142 mistern\u0105 prac\u0119 siostry zakonnej, kt\u00f3ra umia\u0142a robi\u0107 pi\u0119kne kompozycje kwiatowe. Nie omieszka\u0142 jednak przy chwaleniu wspania\u0142ej harmonii u\u0142o\u017conej z wielu r\u00f3\u017cnych kwiat\u00f3w, wyrazi\u0107 \u017cal, \u017ce za kilka dni trzeba b\u0119dzie to wszystko wyrzuci\u0107 na \u015bmietnik. Ale siostra u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 pozwoli\u0142a sobie poprawi\u0107 ksi\u0119dza uwag\u0105, \u017ce nie wszystko. Delikatnie rozsun\u0119\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 kwiat\u00f3w i … Read More<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1435,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[93,171],"tags":[],"class_list":["post-7024","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","category-rok-b-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","no-post-thumbnail"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7024","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1435"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7024"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7024\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42313,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7024\/revisions\/42313"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7024"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7024"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7024"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}