B\u00f3g daje nam \u0142ask\u0119 ponownego prze\u017cycia wydarze\u0144 sprzed dw\u00f3ch tysi\u0119cy lat. Pozwala, aby\u015bmy wraz z pasterzami pochylili si\u0119 nad ubogim \u017c\u0142\u00f3bkiem i, oddaj\u0105c pok\u0142on Boskiemu Dzieci\u0105tku, z rado\u015bci\u0105 \u015bpiewali: \u201eZ Narodzenia Pana dzie\u0144 dzi\u015b weso\u0142y\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ta wielka rado\u015b\u0107, jak\u0105 odczuwamy w naszych sercach, wyp\u0142ywa z faktu, \u017ce \u201eB\u00f3g porzuci\u0142 szcz\u0119\u015bcie swoje, wszed\u0142 mi\u0119dzy lud ukochany, dziel\u0105c z nim trudy i znoje\u201d. Odwieczny B\u00f3g sta\u0142 si\u0119 bezradnym dzieci\u0105tkiem i sw\u00f3j los z\u0142o\u017cy\u0142 w r\u0119ce dwojga ubogich ludzi \u2013 Maryi i J\u00f3zefa. Ogo\u0142oci\u0142 si\u0119 z ca\u0142ego majestatu swej bosko\u015bci, przyj\u0105\u0142 pe\u0142ni\u0119 ludzkiej ma\u0142o\u015bci i biedy. W ten spos\u00f3b wywy\u017cszy\u0142 cz\u0142owieka, a wi\u0119c ka\u017cdego z nas.<\/p>\n\n\n\n
Najbardziej wymowny znak<\/strong><\/p>\n\n\n\n Mi\u0142uj\u0105cy B\u00f3g \u2013 przez Jezusa Chrystusa \u2013 wszed\u0142 w \u017cycie cz\u0142owieka, nadaj\u0105c mu w\u0142a\u015bciwy sens. W Chrystusie mi\u0142o\u015b\u0107 Bo\u017ca zamieszka\u0142a w\u015br\u00f3d ludzi. Sta\u0142 si\u0119 On podobny do cz\u0142owieka \u2013 w swoim narodzeniu, w latach m\u0142odzie\u0144czych i dojrza\u0142ych. Chcia\u0142 by\u0107 blisko cz\u0142owieka, dlatego solidaryzuj\u0105c si\u0119 z nim, sam sta\u0142 si\u0119 cz\u0142owiekiem w okre\u015blonym miejscu i czasie. Jest to najbardziej wymowny znak mi\u0142o\u015bci Boga do cz\u0142owieka.<\/p>\n\n\n\n W\u0142a\u015bnie ta mi\u0142o\u015b\u0107 przynagla nas do mi\u0142owania ka\u017cdego cz\u0142owieka, a jej wyrazem jest dzielenie si\u0119 op\u0142atkiem w wiecz\u00f3r wigilijny. Jednak stosunkowo \u0142atwo jest podzieli\u0107 si\u0119 chlebem, a sercem o wiele trudniej. Tymczasem bli\u017ani, cz\u0119\u015bciej ni\u017c na kromk\u0119 chleba, czeka na okruszyn\u0119 mi\u0142o\u015bci. Je\u015bli za\u015b czeka na nasz chleb, to o tyle, na ile umiemy si\u0119 nim dzieli\u0107 z \u017cyczliwego serca, bo w przeciwnym razie pocz\u0119stunek nie smakuje. Pustym jest wi\u0119c gestem \u0142amanie si\u0119 op\u0142atkiem, gdy w sercu brakuje mi\u0142o\u015bci i przebaczenia.<\/p>\n\n\n\n Na naszej, polskiej ziemi by\u0142 kto\u015b, kto dobrze rozumia\u0142, \u017ce je\u015bli chce si\u0119 naprawd\u0119 pom\u00f3c ludziom biednym, trzeba si\u0119 sta\u0107 jak Chrystus \u201ewszystkim dla wszystkich\u201d, to znaczy sta\u0107 si\u0119 podobnym do nich \u2013 tak ubogim jak oni i by\u0107 blisko nich. Tym cz\u0142owiekiem by\u0142 brat Albert. Pewnego wieczoru przyszed\u0142 do miejsca, gdzie przebywali n\u0119dzarze i zapyta\u0142: \u201eCzy znajdzie si\u0119 tutaj miejsce dla mnie?\u201d. Biedacy ci wyczuli, \u017ce z jego strony nic im nie grozi i \u017ce jest im przyjazny. Rzeczywi\u015bcie brat Albert by\u0142 ich wielkim przyjacielem, by\u0142 jednym z nich.<\/p>\n\n\n\n \u0179r\u00f3d\u0142em takiego post\u0119powania brata Alberta \u2013 i wielu jeszcze innych ludzi \u2013 by\u0142 ubogi Chrystus, kt\u00f3ry narodzi\u0142 si\u0119 w ubogiej stajni i zamieszka\u0142 mi\u0119dzy nami. O tym fakcie uroczy\u015bcie powiadamia nas \u015bw. Jan Aposto\u0142 s\u0142owami \u201eS\u0142owo sta\u0142o si\u0119 cia\u0142em i zamieszka\u0142o w\u015br\u00f3d nas\u201d.<\/p>\n\n\n\n Bledn\u0105 dzi\u015b ziemskie u\u0142udy<\/strong><\/p>\n\n\n\n Ponad dwa tysi\u0105ce lat temu sta\u0142 si\u0119 najwi\u0119kszy cud i najwi\u0119ksza rado\u015b\u0107 na ziemi. \u201eB\u00f3g si\u0119 rodzi \u2013 moc truchleje\u201d. Rado\u015b\u0107 ta by\u0142a z pocz\u0105tku udzia\u0142em ma\u0142ej grupy pasterzy. Z czasem ogarn\u0119\u0142a ca\u0142y \u015bwiat. Dzi\u015b rocznica tego najwi\u0119kszego w dziejach ludzko\u015bci wydarzenia jest r\u00f3wnie wielka i radosna jak w ow\u0105 Noc Betlejemsk\u0105. Raduj\u0105 si\u0119 dzi\u015b wszyscy \u2013 wielcy i mali, uczeni i ludzie pro\u015bci, m\u0142odzi i starzy; nawet najbardziej \u015bwiatowo \u017cyj\u0105cym ludziom bledn\u0105 dzi\u015b ziemskie u\u0142udy wobec tej wielkiej jasno\u015bci z Nieba.<\/p>\n\n\n\n Nie wszyscy jednak maj\u0105 odwag\u0119 przyzna\u0107 si\u0119 do swej wiary w Jezusa Chrystusa, dlatego \u2013 obok radosnej Nowiny \u2013 s\u0142yszymy dzisiaj smutny wyrzut: \u201ePrzyszed\u0142 do swojej w\u0142asno\u015bci, a swoi Go nie przyj\u0119li\u201d. Chrystus m\u00f3wi o takich ludziach: \u201eMaj\u0105 oczy, a nie widz\u0105; maj\u0105 uszy, a nie s\u0142ysz\u0105\u201d. Bez Niego serce cz\u0142owieka staje si\u0119 puste i trac\u0105 sens wszelkie d\u0105\u017cenia.<\/p>\n\n\n\n Z op\u0142atkiem w r\u0119ku podchodzimy do swych najbli\u017cszych, by z\u0142o\u017cy\u0107 sobie wzajemnie \u017cyczenia. Sam Chrystus podchodzi do nas r\u00f3wnie\u017c z op\u0142atkiem, ale konsekrowanym, by podzieli\u0107 si\u0119 z nami swoj\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 \u2013 tym wielkim uczuciem, kt\u00f3re sk\u0142oni\u0142o Go do ukrycia swego majestatu \u2013 kiedy\u015b w osobie bezradnego dziecka, a dzisiaj pod postaci\u0105 chleba eucharystycznego. W ten spos\u00f3b Jezus rodzi si\u0119 w nas podczas ka\u017cdej Mszy \u015bw. Rodzi si\u0119 po to, by w nas zamieszka\u0107 i nape\u0142ni\u0107 nas swoj\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 \u2013 by\u015bmy r\u00f3wnie \u0142atwo jak wigilijnym op\u0142atkiem dzielili si\u0119 z bra\u0107mi naszym sercem. Niech nasze serca stan\u0105 si\u0119 \u017cywymi \u015bwi\u0105tyniami Boga.<\/p>\n\n\n\n Ze zbioru kaza\u0144 ks. Edwarda Oko\u0144skiego<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" B\u00f3g daje nam \u0142ask\u0119 ponownego prze\u017cycia wydarze\u0144 sprzed dw\u00f3ch tysi\u0119cy lat. Pozwala, aby\u015bmy wraz z pasterzami pochylili si\u0119 nad ubogim \u017c\u0142\u00f3bkiem i, oddaj\u0105c pok\u0142on Boskiemu Dzieci\u0105tku, z rado\u015bci\u0105 \u015bpiewali: \u201eZ Narodzenia Pana dzie\u0144 dzi\u015b weso\u0142y\u201d. Ta wielka rado\u015b\u0107, jak\u0105 odczuwamy w naszych sercach, wyp\u0142ywa z faktu, \u017ce \u201eB\u00f3g porzuci\u0142 szcz\u0119\u015bcie swoje, wszed\u0142 mi\u0119dzy lud ukochany, dziel\u0105c z nim trudy i … Read More<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1435,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[86],"tags":[],"class_list":["post-44377","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-artykuly-pl","no-post-thumbnail"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/44377","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1435"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=44377"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/44377\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":49627,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/44377\/revisions\/49627"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=44377"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=44377"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=44377"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}