Wo\u017anica Jankiel kupi\u0142 na jarmarku konia. Uradowany wraca\u0142 do domu. Nagle zerwa\u0142a si\u0119 gwa\u0142towna burza. Sp\u0142oszony ko\u0144 p\u0119dzi\u0142 jak szalony. \u017byd trzymaj\u0105c w dr\u017c\u0105cych r\u0119kach lejce widzia\u0142, \u017ce sytuacja staje si\u0119 coraz gro\u017aniejsza. Lada moment mo\u017ce zgin\u0105\u0107. Z\u0142o\u017cy\u0142 wi\u0119c takie \u015blubowanie: \u201ePanie Bo\u017ce! Je\u017celi mnie ocalisz, to nie p\u00f3\u017aniej jak jutro sprzedam konia, a utargowane pieni\u0105dze przeka\u017c\u0119 na budow\u0119 synagogi\u201d…<\/p>\n
Burza ucich\u0142a i ko\u0144 zwalniaj\u0105c sw\u00f3j bieg szcz\u0119\u015bliwie dowi\u00f3z\u0142 wo\u017anic\u0119 do domu. Nazajutrz Jankiel by\u0142 ju\u017c na rynku. W jednej r\u0119ce trzyma\u0142 konia za uzd\u0119, a w drugiej pod pach\u0105 \u2013 kur\u0119.<\/p>\n
Dlaczego tak trudno cz\u0142owiekowi jest ofiarowa\u0107 dar, nawet samemu Bogu?<\/p>\n
Ju\u017c prorok Malachiasz wypomina\u0142 t\u0119 ludzk\u0105 przewrotno\u015b\u0107: \u201eOto przynosicie na m\u00f3j o\u0142tarz potrawy ska\u017cone, a pytacie: Czym go skazili\u015bmy? Tym, \u017ce przynosz\u0105c je, niejako powiadacie: Oto st\u00f3\u0142 Pa\u0144ski jest w pogardzie! Gdy bowiem przynosicie \u015blepe zwierz\u0119 na ofiar\u0119, czy\u017c nie jest to rzecz\u0105 z\u0142\u0105? Albo gdy przynosicie chrome i chore, czy\u017c to nic z\u0142ego?\u201d<\/p>\n
W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus patrzy jak ludzie wrzucaj\u0105 pieni\u0105dze do skarbon, kt\u00f3rych wewn\u0105trz \u015bwi\u0105tyni by\u0142o trzyna\u015bcie u\u0142o\u017conych w kszta\u0142cie tr\u0105b. I co zauwa\u017ca – \u017ce bogaci wrzucaj\u0105 jedynie to co im zbywa, co nie jest dla nich \u017cadn\u0105 strat\u0105, a jeszcze przy tym mog\u0105 si\u0119 pokaza\u0107 przed lud\u017ami, aby w ten spos\u00f3b nasyci\u0107 swoj\u0105 pr\u00f3\u017cno\u015b\u0107. Dlatego ocenia ich bardzo ostro: \u201eCi tym surowszy dostan\u0105 wyrok\u201d.<\/p>\n
Ale Pan Jezus nie zatrzymuje si\u0119 na tej smutnej obserwacji, bo oto kieruje swoj\u0105 uwag\u0119 na ubog\u0105 wdow\u0119, kt\u00f3ra wrzuca do \u015bwi\u0105tynnej skarbony dwa pieni\u0105\u017cki. Polskie t\u0142umaczenie dodaje: \u201eczyli jeden grosz\u201d. Chodzi o najmniejsz\u0105 rzymsk\u0105 monet\u0119 \u2018quadrans\u2019, kt\u00f3rej warto\u015b\u0107 odpowiada\u0142a w\u00f3wczas zap\u0142acie za 10 minut pracy. Ta wdowa wrzuci\u0142a wszystko, co posiada\u0142a na swoje utrzymanie. I uczyni\u0142a to dobrowolnie i tak dyskretnie, \u017ce jedynie tylko B\u00f3g m\u00f3g\u0142 zauwa\u017cy\u0107 jej uczynek spe\u0142niony z mi\u0142o\u015bci\u0105 i z tak\u0105 ca\u0142kowit\u0105 szczodrobliwo\u015bci\u0105. Hans Urs von Balthasar w swoim komentarzu stawia j\u0105 wy\u017cej od starotestamentowej wdowy z Sarepty Sydo\u0144skiej (dzisiejsze I Czytanie), bo tamta najpierw jest zrozpaczona \u017c\u0105daniem proroka Eliasza. Dopiero p\u00f3\u017aniej okazuje mu pos\u0142usze\u0144stwo. A ta ewangeliczna wdowa \u2013 nawet nie zamienia z nikim s\u0142owa. R\u00f3wnie\u017c i Pan Jezus z ni\u0105 nie rozmawia. \u015aw. Cyprian, biskup i m\u0119czennik, napisa\u0142 o niej: \u201eJak\u017ce b\u0142ogos\u0142awiona jeste\u015b, uboga wdowo, kt\u00f3ra jeszcze przed nadej\u015bciem S\u0105du zas\u0142u\u017cy\u0142a\u015b sobie na pochwa\u0142\u0119 S\u0119dziego!\u201d<\/p>\n
Pan Jezus swoim dzisiejszym nauczaniem zwraca moj\u0105 uwag\u0119 nie tylko na motyw mojego dzielenia si\u0119, ale r\u00f3wnie\u017c \u017cebym nie obawia\u0142 si\u0119 dawa\u0107 i to dawa\u0107 wspania\u0142omy\u015blnie. Jak bardzo potrzeba mi wci\u0105\u017c uczy\u0107 si\u0119 coraz pe\u0142niej zawierza\u0107 Bo\u017cej dobroci. Bo gdy zejd\u0119 z tej drogi \u2013 pozostan\u0119 tylko ze swoim egoizmem. A wtedy tak \u0142atwo mo\u017cna przeoczy\u0107 Jezusa, wci\u0105\u017c obecnego na ludzkich drogach. Albo i jeszcze gorzej – tak jak przydarzy\u0142o si\u0119 mieszka\u0144com Nazaretu, kiedy to Pan Jezus na pocz\u0105tku publicznej dzia\u0142alno\u015bci musia\u0142 wypowiedzie\u0107 gorzkie s\u0142owa swoim krajanom: \u201e\u017baden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczy\u017anie. Naprawd\u0119 m\u00f3wi\u0119 wam: Wiele wd\u00f3w by\u0142o w Izraelu za czas\u00f3w Eliasza, kiedy niebo pozostawa\u0142o zamkni\u0119te przez trzy lata i sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy, tak \u017ce wielki g\u0142\u00f3d panowa\u0142 w ca\u0142ym kraju; a Eliasz do \u017cadnej z nich nie zosta\u0142 pos\u0142any, tylko do owej wdowy w Sarepie Sydo\u0144skiej\u201d. Na te s\u0142owa bardzo gniewnie zareagowali i to do tego stopnia, \u017ce wyprowadzili Pana Jezusa za miasto, aby Go str\u0105ci\u0107 z g\u00f3ry. Furia z jak\u0105 wybuchli obna\u017cy\u0142a prawd\u0119 o nich: nie byli zdolni do po\u015bwi\u0119ce\u0144 wtedy, gdy przyszed\u0142 czas nawiedzenia, a potrafi\u0142a to uczyni\u0107 pogardzana cudzoziemka.<\/p>\n
Bo\u017ce nawiedzenia wci\u0105\u017c si\u0119 dokonuj\u0105. Obym umia\u0142 rozpozna\u0107 Ciebie Panie i w drugim cz\u0142owieku, kt\u00f3ry przyszed\u0142 nie w por\u0119 i w sytuacji, kt\u00f3ra nie jest po mojej my\u015bli.<\/p>\n
Ilustracj\u0105 do dzisiejszego Bo\u017cego S\u0142owa niech b\u0119dzie takie opowiadanie z dawnych czas\u00f3w, jak to kr\u00f3l postanowi\u0142 wybudowa\u0107 wspania\u0142\u0105 katedr\u0119. Chcia\u0142 przy tym jednak co\u015b dla swojej chwa\u0142y te\u017c zrobi\u0107, dlatego zarz\u0105dzi\u0142, \u017ce nikt w jego kr\u00f3lestwie, pod gro\u017ab\u0105 surowej kary, niech si\u0119 nie wa\u017cy nawet z\u0142amanego grosza ofiarowa\u0107 na ten cel. Kr\u00f3l chcia\u0142 bowiem sam pokry\u0107 wszystkie koszta zwi\u0105zane z budow\u0105. A mia\u0142 z czego, bo skarbce kr\u00f3lewskie w dawnych czasach nie by\u0142y puste.<\/p>\n
Kiedy katedra by\u0142a ju\u017c gotowa kaza\u0142 wypisa\u0107 z\u0142otymi literami nad g\u0142\u00f3wnym wej\u015bciem taki oto napis: \u201eTen wspania\u0142y dom Bo\u017cy jest dzie\u0142em samego tylko kr\u00f3la\u201d.<\/p>\n
Ale nazajutrz zdziwienie by\u0142o ogromne, poniewa\u017c na wyrytym kamieniu zamiast kr\u00f3la by\u0142o wypisane imi\u0119 biednej, starej wdowy z pobliskiej okolicy. Kamieniarze od razu musieli na powr\u00f3t wyku\u0107 imi\u0119 tylko kr\u00f3la. Niewiele to jednak pomog\u0142o, bo znowu pojawi\u0142o si\u0119 imi\u0119 owej staruszki. W ko\u0144cu kr\u00f3l nie wytrzyma\u0142, kaza\u0142 odszuka\u0107 i przyprowadzi\u0107 przed swoje oblicze winowajczyni\u0119.<\/p>\n
Kobieta nie mia\u0142a innego wyboru, rzuci\u0142a si\u0119 wi\u0119c do n\u00f3g kr\u00f3la i wyzna\u0142a ca\u0142\u0105 prawd\u0119:<\/p>\n
Kr\u00f3l zrozumia\u0142 swoj\u0105 pych\u0119 i g\u0142upot\u0119. Biedn\u0105 star\u0105 wdow\u0119 obdarzy\u0142 tak szczodrze, \u017ce do ko\u0144ca swojego \u017cycia nie musia\u0142a ju\u017c pracowa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wo\u017anica Jankiel kupi\u0142 na jarmarku konia. Uradowany wraca\u0142 do domu. Nagle zerwa\u0142a si\u0119 gwa\u0142towna burza. Sp\u0142oszony ko\u0144 p\u0119dzi\u0142 jak szalony. \u017byd trzymaj\u0105c w dr\u017c\u0105cych r\u0119kach lejce widzia\u0142, \u017ce sytuacja staje si\u0119 coraz gro\u017aniejsza. Lada moment mo\u017ce zgin\u0105\u0107. Z\u0142o\u017cy\u0142 wi\u0119c takie \u015blubowanie: \u201ePanie Bo\u017ce! Je\u017celi mnie ocalisz, to nie p\u00f3\u017aniej jak jutro sprzedam konia, a utargowane pieni\u0105dze przeka\u017c\u0119 na budow\u0119 synagogi\u201d… … Read More<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1435,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[93,171],"tags":[],"class_list":["post-21075","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","category-rok-b-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","no-post-thumbnail"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21075","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1435"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=21075"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21075\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42351,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21075\/revisions\/42351"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=21075"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=21075"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=21075"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}