Liturgia obecnego czasu bardzo mocno wpisuje si\u0119 w jesienn\u0105 aur\u0119, aby lepiej i mocniej pokaza\u0107 proces przemijania otaczaj\u0105cego nas \u015bwiata i nas, kt\u00f3rzy przechodzimy przez ten \u015bwiat.<\/p>\n
Ilu ju\u017c naszych bliskich i dalekich, z kt\u00f3rymi \u017cyli\u015bmy na co dzie\u0144, przesz\u0142o w ca\u0142kowicie inny \u015bwiat. Przeszli pr\u00f3g i ju\u017c wiedz\u0105 czym naprawd\u0119 jest \u017cycie w ca\u0142ej swojej pe\u0142ni. Dop\u00f3ki jeste\u015bmy po tej stronie \u017cycia \u2013 pozostaje nam tylko wiara w obietnic\u0119, kt\u00f3r\u0105, nam ludziom, mieszka\u0144com tej ziemi, da\u0142 Chrystus Pan.<\/p>\n
Dziecko pyta mam\u0119: \u201cJak to jest z umieraniem?\u201d Mama odpowiada te\u017c pytaniem: Co si\u0119 dzieje, kiedy wieczorem zasypiasz przed telewizorem, a rankiem nast\u0119pnego dnia budzisz si\u0119 w swoim pokoju?\u201d<\/p>\n
Dziecko zastanawia si\u0119 przez moment i odpowiada: \u201cTy przenios\u0142a\u015b mnie przez pr\u00f3g mojego pokoju\u201d.<\/p>\n
A wtedy mama m\u00f3wi: \u201cRobi\u0142am to ju\u017c wiele razy, bardzo ch\u0119tnie i z mi\u0142o\u015bci\u0105. Tak samo jest z Bogiem. W Jego Synu mo\u017cemy poczu\u0107 Jego mi\u0142o\u015b\u0107 do nas. On kocha wszystkich ludzi takimi, jacy s\u0105. Przenosi nas \u2018przez pr\u00f3g\u2019 i przyjmuje do siebie. Pr\u00f3g, przez kt\u00f3ry On nas przenosi, nie dzieli tego i przysz\u0142ego \u015bwiata. Ale dopiero po \u015bmierci czeka nas to, co sprawi, \u017ce b\u0119dziemy naprawd\u0119 szcz\u0119\u015bliwi i poczujemy si\u0119 spe\u0142nieni\u201d.<\/p>\n
<\/a>Wszyscy, niezale\u017cnie ile mamy lat, jeste\u015bmy w tym samym pochodzie, kt\u00f3ry zmierza w kierunku drugiego brzegu \u017cycia. Taka jest prawda, \u017ce ka\u017cdego dnia umieramy. Nawet kiedy ro\u015bniemy \u2013 to \u017cycie ziemskie w nas si\u0119 skraca. Powtarzaj\u0105cy si\u0119 ka\u017cdego roku cykl liturgiczny sprawia, \u017ce w cz\u0142owieku pomna\u017ca si\u0119 jego wiara. Ka\u017cdego dnia jeste\u015bmy ubogacani nowymi do\u015bwiadczeniami przez co \u0142atwiej jest nam wyznawa\u0107, z coraz wi\u0119ksz\u0105 pokor\u0105 i zarazem z coraz wi\u0119ksz\u0105 pewno\u015bci\u0105, \u017ce \u201c\u017cycie Twoich wiernych, o Panie, zmienia si\u0119, ale si\u0119 nie ko\u0144czy\u201d. Rzeczywisto\u015b\u0107, do kt\u00f3rej ka\u017cdy dzie\u0144 nas przybli\u017ca, nie jest jak\u0105\u015b ciemno\u015bci\u0105, ale jest \u015bwiat\u0142o\u015bci\u0105 i to \u015bwiat\u0142o\u015bci\u0105 wiekuist\u0105. Jezus jest \u015bwiat\u0142em, nie tylko jako B\u00f3g, ale tak\u017ce jako cz\u0142owiek – Jezus, najbardziej \u017cywy spo\u015br\u00f3d umar\u0142ych.<\/p>\n Lilli Palmer rozmawiaj\u0105c z niewidom\u0105 Helen Keller zapyta\u0142a j\u0105: \u201cCzy wierzy pani w \u017cycie po \u015bmierci?\u201d \u201cOczywi\u015bcie, \u017ce tak!\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a z naciskiem. \u201c\u015amier\u0107 nie jest niczym innym jak przej\u015bciem z jednego pomieszczenia do drugiego\u201d. Przez jaki\u015b czas siedzia\u0142y w milczeniu obok siebie. Upa\u0142 i mocny zapach kwiat\u00f3w sprawi\u0142y, \u017ce powieki stawa\u0142y si\u0119 coraz ci\u0119\u017csze. Pewnie zmorzy\u0142by je sen, ale nagle Helen kontynuowa\u0142a rozpocz\u0119t\u0105 rozmow\u0119. Powiedzia\u0142a powoli i stanowczo: \u201cAle dla mnie istnieje pewna r\u00f3\u017cnica. Bowiem w tym drugim pomieszczeniu \u2013 tam b\u0119d\u0119 ju\u017c widzia\u0142a\u201d.<\/p>\n To tam odnajdziemy naszych ukochanych, kt\u00f3rych kochali\u015bmy po tej stronie \u017cycia. Z ich odej\u015bciem czuli\u015bmy jak umiera\u0142a jaka\u015b cz\u0119\u015b\u0107 nas samych. Dlatego te nasze rozstania by\u0142y takie bolesne, ale dzi\u0119ki temu cz\u0119\u015b\u0107 naszego serca te\u017c ju\u017c jest po tamtej stronie.<\/p>\n \u017byjemy z dala od Ojczyzny. W listopadowy czas my\u015bl\u0105 i sercem chodzimy po cmentarzach w naszych rodzinnych stronach. Ile wspomnie\u0144, ile wdzi\u0119czno\u015bci o\u017cywa w nas, bo przecie\u017c \u017cyjemy dzi\u0119ki tym, kt\u00f3rzy odeszli. Otula nas ich mi\u0142o\u015b\u0107 i trud. A ci, co pogin\u0119li daleko\u2026 kt\u00f3rych cia\u0142 nikt nigdy nie znajdzie\u2026 kt\u00f3rych nie przygarn\u0105\u0142 \u017caden cemntarz. Jest jednak kto\u015b, kto o nich wci\u0105\u017c i stale pami\u0119ta \u2013 to jest Matka Ko\u015bci\u00f3\u0142. Przygarnia ich swoim opieku\u0144czym gestem. W czasie ka\u017cdej Mszy \u015bw. gromadzi ich pod skrzyd\u0142ami w memento za umar\u0142ych. Bo tylko Jezus jest prawdziwym \u017cyciem i takie \u017cycie daje. Przez swoj\u0105 m\u0119k\u0119, \u015bmier\u0107 i zmartwychwstanie zniszczy\u0142 \u015bmier\u0107. Dlatego dzi\u0119ki Niemu nikt nie umiera sam i nikt nie umiera naprawd\u0119: \u201cKto we mnie wierzy, cho\u0107by i umar\u0142, \u017cy\u0107 bedzie\u201d\u2026<\/p>\n Pi\u0119knie wyrazi\u0142 istot\u0119 pierwszych listopadowych dni ks. Janusz Pasierb w swojej ksi\u0105\u017cce Czas otwarty<\/em>: \u201cUroczysto\u015b\u0107 Wszystkich \u015awietych i Dzie\u0144 Zaduszny w pot\u0119\u017cnym skr\u00f3cie ukazuj\u0105 nam wielorakie powi\u0105zanie wieczno\u015bci z tera\u017aniejszo\u015bci\u0105. W pierwszym z tych dni pada na ziemi\u0119 blask, w drugiem \u2013 nadzieja\u201d.<\/p>\n O\u017cywieni t\u0105 nadziej\u0105 zdajmy sobie spraw\u0119 jak wiele mo\u017cemy pom\u00f3c duszom czy\u015b\u0107cowym. W\u0142\u0105czmy si\u0119 w modlitwy Ko\u015bcio\u0142a. \u015awi\u0119ci, kt\u00f3rym by\u0142o dane ju\u017c tu, po tej stronie \u017cycia, do\u015bwiadczy\u0107 w spos\u00f3b mistyczny na czym polega niebo, czy\u015bciec i piek\u0142o, niech o\u017cywi\u0105 nasz\u0105 gorliwo\u015b\u0107. Wiele razy pisze na ten temat \u015bw. Faustyna w swoim Dzienniczku<\/em>. Albo ksi\u0105\u017cka Marcella Stanzione – Ojciec Pio i dusze czy\u015b\u0107cowe<\/em> \u2013 opisuje jak przez ca\u0142e \u017cycie by\u0142 on gorliwie oddany duszom czy\u015b\u0107cowym. Tu\u017c przed swoimi \u015bwi\u0119ceniami kap\u0142a\u0144skimi pisa\u0142 do ojca Benedetta:<\/p>\n \u201cOd d\u0142u\u017cszego czasu odczuwam w\u00a0sobie potrzeb\u0119, aby odda\u0107 si\u0119 Panu jako ofiara za nieszcz\u0119snych grzesznik\u00f3w i\u00a0za dusze czy\u015b\u0107cowe. Pragnienie to coraz bardziej ro\u015bnie w\u00a0moim sercu, tak bardzo, \u017ce teraz sta\u0142o si\u0119 ono \u2014 powiedzia\u0142bym \u2014 gwa\u0142town\u0105 pasj\u0105. Jest prawd\u0105, \u017ce uczyni\u0142em t\u0119 ofert\u0119 Panu wielokrotnie, b\u0142agaj\u0105c Go, aby zechcia\u0142 zes\u0142a\u0107 na mnie kary, kt\u00f3re przygotowa\u0142 dla grzesznik\u00f3w i\u00a0dla dusz maj\u0105cych si\u0119 oczy\u015bci\u0107, aby nawet je pomno\u017cy\u0142 stokrotnie, byle tylko nawr\u00f3ci\u0142 i\u00a0zbawi\u0142 grzesznik\u00f3w, a\u00a0tak\u017ce przyj\u0105\u0142 szybko do Raju dusze z\u00a0czy\u015b\u0107ca. Teraz jednak chcia\u0142bym ponowi\u0107 moj\u0105 ofiar\u0119 z\u00a0Twoim pozwoleniem. Wydaje mi si\u0119, \u017ce Pan Jezus w\u0142a\u015bnie tego chce\u201d (List I, 206)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Liturgia obecnego czasu bardzo mocno wpisuje si\u0119 w jesienn\u0105 aur\u0119, aby lepiej i mocniej pokaza\u0107 proces przemijania otaczaj\u0105cego nas \u015bwiata i nas, kt\u00f3rzy przechodzimy przez ten \u015bwiat. Ilu ju\u017c naszych bliskich i dalekich, z kt\u00f3rymi \u017cyli\u015bmy na co dzie\u0144, przesz\u0142o w ca\u0142kowicie inny \u015bwiat. Przeszli pr\u00f3g i ju\u017c wiedz\u0105 czym naprawd\u0119 jest \u017cycie w ca\u0142ej swojej pe\u0142ni. Dop\u00f3ki jeste\u015bmy po … Read More<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1435,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[93,170],"tags":[],"class_list":["post-20757","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","category-rok-a-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","no-post-thumbnail"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20757","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1435"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20757"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20757\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42385,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20757\/revisions\/42385"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20757"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20757"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20757"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}