{"id":20633,"date":"2014-03-19T10:16:55","date_gmt":"2014-03-19T10:16:55","guid":{"rendered":"http:\/\/www.veritasfoundation.co.uk\/gazetaniedzielna\/?p=3283"},"modified":"2026-07-07T16:09:14","modified_gmt":"2026-07-07T15:09:14","slug":"dlaczego-uwierzyliiii-niedziela-wielkiego-postu-rok-a","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/2014\/03\/19\/dlaczego-uwierzyliiii-niedziela-wielkiego-postu-rok-a\/","title":{"rendered":"Dlaczego uwierzyli?III Niedziela Wielkiego Postu \u2013 Rok A"},"content":{"rendered":"

Mieszka\u0144cy samaryta\u0144skiego miasteczka, zwanego Sychar, uwierzyli w Pana Jezusa. Dlaczego uwierzyli? Przecie\u017c wszystko co si\u0119 wydarzy\u0142o przy studni Jakubowej \u2013 to po prostu \u2013 rozmowa Przechodnia, kt\u00f3ry, b\u0119d\u0105c spragniony z powodu upa\u0142u, chcia\u0142 napi\u0107 si\u0119 wody. Tak rozpocz\u0105\u0142 Pan Jezus rozmow\u0119 z Samarytank\u0105: \u201eDaj mi pi\u0107\u201d. <\/span><\/strong><\/p>\n

\u015awi\u0119ty Jan, opisuj\u0105c to spotkanie, nie pomin\u0105\u0142 nawet takich szczeg\u00f3\u0142\u00f3w, \u017ce Jezus by\u0142 zm\u0119czony drog\u0105, \u017ce by\u0142a godzina prawie sz\u00f3sta. Pocz\u0105tek spotkania wcale nie zapowiada\u0142, i\u017c rozmowa b\u0119dzie kontynuowana: \u201eJak\u017ce Ty, b\u0119d\u0105c \u017bydem, prosisz mnie, Samarytank\u0119, bym Ci da\u0142a si\u0119 napi\u0107?\u201d<\/p>\n

Warto zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na bardzo wymowny szczeg\u00f3\u0142. To nie Pan Jezus przychodzi do Samarytanki. On czeka na ni\u0105 przy studni. A ona, jak ka\u017cdy cz\u0142owiek, nosz\u0105c w sobie pragnienie szcz\u0119\u015bcia, pragnienie prawdziwej mi\u0142o\u015bci, wykonuje ze zniech\u0119ceniem prozaiczne zaj\u0119cie zaopatrzenia si\u0119 w wod\u0119. Bo kiedy Chrystus pomaga jej odkry\u0107 to prawdziwe pragnienie \u2013 m\u00f3wi\u0105c o wodzie \u017cywej, ona z kolei prosi: \u201eDaj mi tej wody, abym ju\u017c nie pragn\u0119\u0142a i nie przychodzi\u0142a tu czerpa\u0107\u201d. Wysi\u0142ek prze\u0142amania niech\u0119ci do Rozm\u00f3wcy, kt\u00f3r\u0105 odziedziczy\u0142a od swoich wsp\u00f3\u0142ziomk\u00f3w, sta\u0142 si\u0119 dla niej szans\u0105. Poniewa\u017c jej drogi, po kt\u00f3rych dotychczas chodzi\u0142a, dalekie by\u0142y od drogi w\u0142a\u015bciwej. Tak cz\u0119sto w \u017cyciu jest, \u017ce jak d\u0142ugo cz\u0142owiek nie\u015bwiadomie nosi w sobie to podstawowe pragnienie, \u017cyje w spos\u00f3b wypaczony, brn\u0105c coraz g\u0142\u0119biej w r\u00f3\u017cne frustracje, bo szuka nie tam gdzie powinien je odnale\u017a\u0107.<\/p>\n

Jean Vanier powiedzia\u0142, \u017ce ka\u017cdy cz\u0142owiek, nawet ten, kt\u00f3ry jest umys\u0142owo upo\u015bledzony, ma wielki skarb w swoim sercu. Ale niestety, ten skarb cz\u0119sto jest ca\u0142kowicie zapomniany. Maj\u0105c go w sobie, w og\u00f3le mo\u017cna o tym nie wiedzie\u0107.<\/p>\n

Czyta\u0142em kiedy\u015b o ludziach, kt\u00f3rzy p\u0142yn\u0119li na tratwie z wybrze\u017cy Brazylii i umierali z pragnienia. Nie mieli poj\u0119cia, \u017ce woda wok\u00f3\u0142 nich by\u0142a zdatna do picia. Rzeka wp\u0142ywa\u0142a do morza z tak\u0105 si\u0142\u0105, \u017ce jeszcze kilka mil w g\u0142\u0105b oceanu mo\u017cna by\u0142o pi\u0107 s\u0142odk\u0105 wod\u0119. A oni nie wiedzieli o tym.<\/p>\n

Ale zdarza si\u0119 i tak, \u017ce nagle cz\u0142owiek doznaje ol\u015bnienia i odkrywa w sobie ten Bo\u017cy \u015blad, za kt\u00f3rym t\u0119skni\u0142. Dotychczas nie by\u0142 \u015bwiadomy, \u017ce jest w jego posiadaniu. To odkrycie daje mu odwag\u0119 dzielenia si\u0119. Najwi\u0119ksze dobro, jakie mog\u0119 wy\u015bwiadczy\u0107 drugiemu cz\u0142owiekowi, nie polega na tym, \u017ce on otrzyma co\u015b z mojego bogactwa, ale w\u0142a\u015bnie wtedy, kiedy potrafi\u0119 pom\u00f3c mu odkry\u0107 jego w\u0142asne bogactwo.<\/p>\n

\u015awietnie zilustrowa\u0142 t\u0119 prawd\u0119 Tagore w takiej oto przypowie\u015bci:<\/p>\n

Pewnego dnia \u017cebrak wr\u00f3ci\u0142 do swojej rodzinnej wioski i chodz\u0105c od domu do domu wci\u0105\u017c stawa\u0142 przed zamkni\u0119tymi drzwiami. Zniech\u0119cony, \u017ce nic nie dosta\u0142, usiad\u0142 przy drodze. By\u0142o po\u0142udnie. S\u0142o\u0144ce pali\u0142o niemi\u0142osiernie. Zajrza\u0142 do swojego zawini\u0105tka, w kt\u00f3rym mia\u0142 ostatni\u0105 gar\u015b\u0107 zbo\u017ca. Wieczorem trzeba b\u0119dzie je zemle\u0107, aby upiec ostatni kawa\u0142ek chleba. Kiedy tak siedzia\u0142 ze swoimi sm\u0119tnymi my\u015blami, nagle podni\u00f3s\u0142 g\u0142ow\u0119, bo zobaczy\u0142 zbli\u017caj\u0105c\u0105 si\u0119 w jego kierunku kr\u00f3lewsk\u0105 karet\u0119.<\/p>\n

\u2013 Kr\u00f3l jest hojnym cz\u0142owiekiem, m\u00f3wi\u0142 do siebie, przecie\u017c nie minie mnie nic nie daj\u0105c.<\/p>\n

Szybko wsta\u0142. Z podniecenia zacz\u0119\u0142o mu mocniej bi\u0107 serce. Zauwa\u017cy\u0142, \u017ce kareta zwalnia. Rzeczywi\u015bcie pow\u00f3z stan\u0105\u0142 naprzeciw \u017cebraka z wyci\u0105gni\u0119t\u0105 r\u0119k\u0105. Z okna wyjrza\u0142 kr\u00f3l. Biedak schyli\u0142 si\u0119 bardzo nisko i ju\u017c by\u0142 got\u00f3w, aby powiedzie\u0107:<\/p>\n

\u2013 Dzie\u0144 dobry, Wasza Kr\u00f3lewska Mo\u015b\u0107. Czy znalaz\u0142aby si\u0119 jaka\u015b zb\u0119dna male\u0144ka moneta dla najbardziej uni\u017conego s\u0142ugi?<\/p>\n

Ale kr\u00f3l pierwszy przem\u00f3wi\u0142 wyci\u0105gaj\u0105c pust\u0105 r\u0119k\u0119:<\/p>\n

\u2013 Czy m\u00f3g\u0142by\u015b dla swojego kr\u00f3la ofiarowa\u0107 jakie\u015b male\u0144kie ziarna?<\/p>\n

\u017bebrak ca\u0142kowicie zaszokowany takim obrotem sprawy, zaraz si\u0119 jednak opanowa\u0142:<\/p>\n

\u2013 Oczywi\u015bcie, Wasza Kr\u00f3lewska Mo\u015b\u0107.<\/p>\n

Otworzy\u0142 sw\u00f3j worek i szybko poszuka\u0142 najmniejsze, jakie m\u00f3g\u0142 znale\u017a\u0107 ziarenko i da\u0142 kr\u00f3lowi. Przeprosi\u0142, \u017ce tylko tyle, co mo\u017ce da\u0107. Kr\u00f3l podzi\u0119kowa\u0142 i kareta ruszy\u0142a zostawiaj\u0105c kompletnie zawiedzionego biedaka. Do ko\u0144ca dnia \u017cebra\u0142 przy drodze, ale nikt mu nic nie ofiarowa\u0142. Wieczorem wr\u00f3ci\u0142 do domu smutny, zm\u0119czony i g\u0142odny. Wysypa\u0142 ze swojego zawini\u0105tka wszystkie ziarna na patelni\u0119 i przesypuj\u0105c z jednej strony na drug\u0105 nagle zauwa\u017cy\u0142, \u017ce jedno z najmniejszych ziarenek zamieni\u0142o si\u0119 w czyste z\u0142oto.<\/p>\n

Teraz dopiero by\u0142 z\u0142y sam na siebie i \u017ca\u0142owa\u0142, \u017ce nie da\u0142 kr\u00f3lowi ca\u0142\u0105 gar\u015b\u0107 ziaren. Mia\u0142by teraz tyle z\u0142ota, \u017ce nie musia\u0142by ju\u017c wcale \u017cebra\u0107.<\/p>\n

Taka jest prawda: kiedy mam odwag\u0119 dzieli\u0107 si\u0119 z drugimi \u2013 wtedy odkrywam bogactwo, kt\u00f3re B\u00f3g z\u0142o\u017cy\u0142 we mnie. W Ewangelii cz\u0119sto Pan Jezus, naprowadzaj\u0105c na t\u0119 drog\u0119, rozpoczyna od pro\u015bby. W Kanie Galilejskiej m\u00f3wi do s\u0142ug, aby nape\u0142nili dzbany wod\u0105. Wtedy przemieni\u0142 wod\u0119 w wino. Gdyby tego nie uczynili, nie by\u0142oby cudu. Tak samo by\u0142o z rozmno\u017ceniem chleba i ryb. Dzisiejsza Ewangelia nie inaczej si\u0119 zacz\u0119\u0142a.<\/p>\n

S\u0142owa, kt\u00f3rymi Jezus zwraca si\u0119 do Samarytanki: \u201eO, gdyby\u015b zna\u0142a dar Bo\u017cy i wiedzia\u0142a, kim jest Ten, kto m\u00f3wi do ciebie: <Daj mi si\u0119 napi\u0107>, prosi\u0142aby\u015b Go w\u00f3wczas a da\u0142by ci wody \u017cywej\u201d \u2013 s\u0105 s\u0142owami skierowanymi do ka\u017cdego. To znaczy \u2013 r\u00f3wnie\u017c i do mnie. Dlatego b\u0142agam Ci\u0119 Panie, abym potrafi\u0142 rozpozna\u0107 Twoj\u0105 obecno\u015b\u0107 spe\u0142niaj\u0105c natychmiast Twoj\u0105 pro\u015bb\u0119, w czasie i w miejscu, kt\u00f3re\u015b Ty wybra\u0142..<\/p>\n

Ja wiem, \u017ce studnia mojego serca jest cz\u0119sto tak twarda jak ska\u0142a na Horebie \u2013 to jednak dzi\u0119ki Twojej mocy, o czym m\u00f3wi dzisiejsze I Czytanie, \u201ewyp\u0142yn\u0119\u0142a z niej woda\u201d. A przecie\u017c to by\u0142a tylko zapowiedzie\u0107 nieprawdopodobnej Rzeczywisto\u015bci, ratuj\u0105cej cz\u0142owieka na zawsze \u2013 mianowicie Serce Jezusa w\u0142\u00f3czni\u0105 przebite.<\/p>\n

Samarytanka, kiedy pozna\u0142a Chrystusa, pozostawi\u0142a dzban i posz\u0142a do mieszka\u0144c\u00f3w swojego miasteczka Sychar, aby opowiedzie\u0107 o Jezusie. A oni przyszli i po spotkaniu z Jezusem tak jej powiedzieli: \u201eWierzymy ju\u017c nie dzi\u0119ki twemu opowiadaniu, na w\u0142asne bowiem uszy us\u0142yszeli\u015bmy i jeste\u015bmy przekonani, \u017ce On prawdziwie jest Zbawicielem \u015bwiata\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mieszka\u0144cy samaryta\u0144skiego miasteczka, zwanego Sychar, uwierzyli w Pana Jezusa. Dlaczego uwierzyli? Przecie\u017c wszystko co si\u0119 wydarzy\u0142o przy studni Jakubowej \u2013 to po prostu \u2013 rozmowa Przechodnia, kt\u00f3ry, b\u0119d\u0105c spragniony z powodu upa\u0142u, chcia\u0142 napi\u0107 si\u0119 wody. Tak rozpocz\u0105\u0142 Pan Jezus rozmow\u0119 z Samarytank\u0105: \u201eDaj mi pi\u0107\u201d. \u015awi\u0119ty Jan, opisuj\u0105c to spotkanie, nie pomin\u0105\u0142 nawet takich szczeg\u00f3\u0142\u00f3w, \u017ce Jezus by\u0142 zm\u0119czony … Read More<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1435,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[93,170],"tags":[],"class_list":["post-20633","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","category-rok-a-komentarze-do-czytan-liturgicznych-pl","no-post-thumbnail"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20633","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1435"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20633"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20633\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":49958,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20633\/revisions\/49958"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20633"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20633"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/veritasfoundation.co.uk\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20633"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}